webmaster, 27 juli 2009
Verenigde Staten Boston

Belofte maakt schuld!

Belofte maakt schuld, luidt het spreekwoord. En zo komt het dat ik op woensdag 10 juni incheck voor vlucht NW-01 naar Boston, Massachusetts. Net bijgekomen van bijna 3 weken Thailand wederom een jetlagtest, maar deze keer dan 5 uur achteruit in plaats van 6 uur vooruit. Benieuwd hoe mijn systeem daarop zou reageren ..
Voordeel van vluchten naar de US is dat je een eigen tv-scherm hebt (bij Northwest Airlines tenminste) .. en ook nog eens zelf kunt bekijken welke films je kunt kijken .. de tijd is letterlijk voorbij gevlogen met “Defiance”, “He’s just not that into you” (wat vond je ervan Amy?), en een stukje “Gran Torino” ..
Eenmaal in de ontvangst hal duurt de tijd daarentegen dubbel zo lang bij het wachten op het af laten nemen van de vingerafdrukken en de diepte-interviews .. maar goed dat ik m’n haar met flink wat centimeters heb laten inkorten .. nu vond de (toch best wel vriendelijke) douanier het zo tof dat ik naar JP (Jamaica Plain, kwartje viel bij mij ook niet zo snel) ging dat ie verders ook niet al te moeilijk deed. En dan eindelijk door de poort, de USA in. Eerst samen met Colin naar het appartement om de spullen te droppen, daarna een eerste indruk opdoen van het stukje Boston, en ‘s avonds op z’n Amerikaans pizza eten; veel kaas, en het formaat van een bijzettafel. Maar na een lange dag gingen de luikjes toch wel dicht tegen een uurtje of 10 ..
Donderdag dan de eerste dag om Boston verder te ontdekken. Eerst een bezoek brengen aan Trinity Church, een van de oudste kerken in Boston. Veel glas-in-lood aan de voet van een ontzettend groot (maar vooral; hoog) modern gebouw; kenmerkend voor Boston, oud en nieuw gaan hand in hand. Daarna de parken in, gelukkig met redelijk ok weer (ook de Amerikaanse weerdiensten hebben gelukkig een niet zo’n hoge betrouwbaarheid), en uiteraard met een echte Starbucks niet te begrijpen dat er maar een van in Nederland is. Ook direct maar even op zoek gegaan naar de beroemde (beruchte) eendjes .. was al “gewaarschuwd” dat ik ermee op de foto zou moeten, dus maar alvast even kijken. Omdat het geen weekend was, lukte het nog om de bronzen beestjes op de foto te zetten zonder kindjes te moeten wegjagen .. dat zou in het weekend nog anders worden. Gelukkig wel genoeg brutale eekhoorntjes .. en erg grappig om te zien, dat wel. Daarna een deel gelopen van de Freedom Trail .. Colin heeft al eens uitgelegd wat dit is, maar voor wie dat gemist heeft; een voettocht langs historisch belangrijke gebouwen en plekken, dwars door de stad heen. Lopen, lopen, lopen dus in het land waar de benzine slechts 3 dollar kost per gallon (ca 4 liter).
‘s Avonds lekker gekokkereld en gegeten, en daarna op weg naar een kroegje waar een lokale held (waarvan de naam me ontschoten is) z’n opwachting zou maken .. tekst die is bijgebleven (“boston cab, what’s the deal, who put you behind the Wheel) bleek later nog te kloppen ook .. maar zekers een leuke avond, en lekkere biertjes van over de hele wereld.
De vrijdag kende een soortgelijk recept als de donderdag; veel zien en ontdekken. Ditmaal op weg naar de Banknorth garden, om de sporthal te bekijken van de Boston Celtics. Na twee keer rond het gebouw te zijn gelopen, wist eindelijk iemand wel waar de ingang was .. Eerst het sport-museum bekijken, waar allerlei foto’s en grappige dingen te zien zijn van de Celtics (basketball), Bruins (ijshockey), Red Sox (honkbal), en nog allerlei andere vage sporten als vissen .. Helaas was in de hal zelf het onderhoud al begonnen, omdat de sportseizoenen afgelopen waren, maar wel een indruk kunnen krijgen van het sfeertje dat er zal heersen bij een thuiswedstrijd van de Celtics of de Bruins. Daarna weer een stuk gelopen terug richting de parken, hoezo vakantie?? Na het cd’tje te hebben gescored dat ik moest hebben (voor de nieuwsgierigen; de debuut-cd van Candlebox, een soort-van grungeband uit begin jaren 90) terug naar JP, waar we ‘s avonds zeer lekker hebben gegeten in een restaurantje in JP, waar ook duidelijk werd waar de doggy-bag is uitgevonden; twee volle baggies mee terug naar huis (maar wel ontzettend lekker!).
En toen was het al weer zaterdag .. een dag die (voor het eerst sinds tijden) begon met een stralende zon .. en dan ziet alles er toch anders uit. In tegenstelling tot de Amerikanen zelf, die bij elke temperatuur boven 10 graden al ermee lopen, kon dan ook bij ons de korte broek uit de kast / koffer komen. Snel de stad in dus, even stoppen bij Trinity Church (yep, alles voor de perfecte foto), en om Anita (vriendin van Amy die toevallig die dag ook in Boston was) op te halen, en daarna op weg naar de parken om de foto’s van “de” eendjes te maken. Zoals verwacht, een groot kinderfeest, maar na enige overtuigende woorden alsnog de piccies kunnen nemen, mooi voor de bezoekersgalerij. Uiteraard ook weer even een Starbucks en zitten in het park .. niets mis mee. Snel even ook foto’s maken bij de entree van Bull & Finch Pub, beter bekend als de entree van het Cheers cafe. De rest van de dag weer veel dingen zien; eerst Beacon Hill (de rustieke, sfeervolle oudste wijk van de stad .. statige rijtjeshuizen aan heuvelachtige weggetjes van kinderkopjes .. totaal geen idee meer van dat je in een miljoenenstad bent), een stukje Gay pride meepakken (pokkeherrie door de Eastern Biker chicks op hun Harleys .. liepen wij daar met z’n allen in groene shirts in plaats van roze), stukje van de Freedom Trail opnieuw gelopen (yep, voor de foto’s wederom), het monument ter nagedachtenis aan de 6 miljoen vermoorde joden in de Tweede Wereldoorlog (indrukwekkend, 6 glazen zuilen,1 per miljoen, met daarin de ID’s gegraveerd), en daarna bij Faneuill Hall aanschuiven in Sam’s place (de replica van de bar uit Cheers) voor een lekker koud biertje. Yep, ‘t was warm indeed. ‘s Middags op naar de wijk Cambridge, waar de gebouwen van de Harvard University staan .. mooi gelegen met prachtige kleurrijke gebouwen .. en een leuke wijk, met lekkere eettentjes, veel cd-winkeltjes, en; de Charlie’s Beer garden (i.e. de reden waarom we maar slechts twee cd-winkels hebben bezocht ..). Na een lekker hapje bij Wagamama terug naar het centrum, nog ff (een van de) Irish pubs in en wederom een lange dag voorbij.
Tja, en dan de zondag, de laatste dag .. het weer was weer terug op grijzig en grauw (“the worst spring ever”) .. spullen alvast ingepakt, en op naar de laatste bezienswaardigheid; Fenway Park, het stadion van de Boston Red Sox. Helaas is het verplicht om de groepstoer te doen, dus samen met zo’n 50 anderen en onder aanvoering van een niet zo’n ooglijke, ietwat te overdreven doenerige mevrouw (klein trolletje met een dr. Livingstone pakje aan met headset en zonneklep) de betonnen en stalen kolos binnen .. eerst een foto maken bovenin het stadion met uitzicht over het speelveld en uitzicht op “the Green monster” (de hoge groene muur, waardoor het bijna niet mogelijk is om daar een homerun te slaan), en daarna verder het stadion in (wat z’n beste tijd gehad lijkt te hebben, maar omdat de Red Sox willen dat het stadion blijft bestaan, blijven ze het tot minimaal 2012 gebruiken zodat het dan een monument is en niet meer afgebroken mag worden) met toch behoorlijk grappige anekdotes .. toch iets wat je gedaan moet hebben. En dat was het dan, daarna terug naar het appartement, koffer inpakken, en de taxi in .. nog een verhaal apart, ondanks dat ik twee keer heb aangegeven welke terminal ik moest zijn, presteerde de immigrant-Amerikaan het om die bijna tot twee keer toe voorbij te rijden .. dus de lokale held (waarvan de naam me ontschoten is) had inderdaad gelijk: “Boston cab, what’s the deal, who put you behind the Wheel?..
Al met al met een tevreden gevoel het vliegtuig in, veel gezien, en nog veel dingen te zien en te doen: Irish pub-contest uitvoeren, kreeft eten, rondje maken rond de Pond in JP, bezoek brengen aan de Samual Adams brewery (en proeven natuurlijk), meer cd’s kijken in Cambridge, de Freedom trail afmaken, het strand opzoeken (maar dan wel met beter weer!) ..

Well folks, that’s all .. have a good one!!

PS Ondanks dat het spreekwoord “belofte maakt schuld” nog wel eens een negatieve klank heeft, was dit een “schuld” die ik graag wilde inlossen .. thanks Colin en Amy voor de gastvrijheid en de gezelligheid!!

Naar Amy in Verenigde Staten bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl